Wasza Ekselencjo
Księże Biskupie,
Ojcze Herbercie,
Koncelebranci,
Drodzy rodacy!
Jedynym i
najważniejszym elementem łączącym wszystkich Polaków niezależnie od miejsca
zamieszkania, znajomości języka i rodzaju emigracji jest przywiązanie do
kościoła i tradycji polskiej kultury chrześcijańskiej. W świetle tych
wartości przeżywają oni najczęściej życie własne, życie społeczności i
całego narodu.
Każdy Polak, który
opuszczał swój kraj zabierał ze sobą w tą długą, często bezpowrotną podróż
swoją wiarę. Pierwsze kroki na obcej ziemi kierował do kościoła, który jest
nie tylko przybytkiem Bożym ale również przystanią dla wszystkich
potrzebujących pomocy, opieki, rady i pociechy. Jest bardzo ważnym ośrodkiem
życia społecznego.
Śp.ks. Kardynal
Hlond 24 grudnia 1939 roku wypowiedział słowa do dziś aktualne:
“ Nie dość upstrzyć życie fikcją cnoty i urzędową
religijnością, należy zdobywać prawdziwe wartości moralne. Musimy być
chrześcijanami nie tylko z oblicza i prawa, lecz w duchu i czynie” .
Kościół ożywiał w
nas Tego duch, kształtował w nas narodową dumę i mobilizował do czynu na
rzecz budowania wizerunku naszej Ojczyzny.
Na wszystkich
kontynentach świata z własnych funduszy, a często pracą rąk własnych
budowaliśmy polskie kościoły i kaplice.
Kościół odegrał
olbrzymią rolę w okresie II Wojny Światowej i okresie zniewolenia przez
totalitaryzm komunistyczny. Pod Jego przewodnictwem zabiegano o wsparcie i
pomoc dla prześladowanego w Polsce kościoła nie tylko w katolickich
kościołach lokalnych ale również wśród społeczności różnych wyznań w krajach
naszego zamieszkania. Na całym świecie jednoczył siły w obronie słowa i
godności człowieka.
Nie sposób jest
odnieść się do całego zaangażowania kościoła w budowaniu wizerunku Polski i
Polonii na przestrzeni lat, ale trudno jest nie wymienić tu:
Zorganizowanych na
olbrzymią skalę obchodów z okazji 1000-lecia Chrztu Polski, licznych
manifestacji w obronie uwięzionego ks. Kardynała Stefana Wyszyńskiego,
organizowanych konferencji i sympozji – jak np. Przez Związek Katolickich
pisarzy Angielskich na temat Kościoła i KUL-u ( referentem był prof.
W.Bartoszewski), szerokiej akcji wydawniczej i charytatywnej.
Przedstawiciele
Polonii aktywnie uczestniczą w katolickich organizacjach międzynarodowych
takich jak: Pax Romana, Unum Omnes, Forum Europejskie oraz Unia Organizacji
Kobiecych. Dzięki obecnej tu na sali Krystynie Mochlińskiej zostały przyjęte
przygotowane przez nią 2 rezolucje. W Rzymie o ujednolicenie i
uporządkowanie zapisu prawnego w prawie międzynarodowym o rodzinie i w
Australii- o miejscu chrześcian w świecie niechrześciańskim. Obie Rezolucje
zostały przyjęte przez ONZ.
Szczególną
postacią, która wywarła wielki wpływ na wizerunek Polski i Polaków był
największy autorytet świata – emigrant – syn naszego narodu Ojciec Święty,
Jan Paweł II, który niósł światu posłanie o jego chrześcijańskich
korzeniach, tożsamości narodowej, historii własnego narodu, zawsze
podkreślając swoje pochodzenie, przemawiając do swoich rodaków po polsku
.Gdziekolwiek się pojawił towarzyszyła Mu tłumnie Polonia, biało czerwone
flagi powiewały na wszystkich szerokościach geograficznych.
2 kwietnia 2005
roku kiedy cały świat żegnał w smutku i żałobie Ojca Świętego, Polonia ta z
starej jak i nowej emigracji stanęła na wysokości swego zadania.
Uczestniczyła nie tylko tłumnie w Mszach św. w intencji Ojca Świętego, ale
zorganizowała wielotysięczne pochody ulicami światowych metropolii. Ulicami
Londynu przeszło około 17 tys. osób – większości Polaków do których
przyłączali się również inne narodowości. Nad modlącym się tłumem unosił się
dym świec oraz powiewały polskie sztandary i orły.
Pod kierownictwem
duchownych, którzy zawszy podążali za emigrantem budowaliśmy wizerunek
Polski i Polonii, która z ponad tysiącletnią tradycją mocno związana jest z
kościołem i tradycją chrześcijańską.
Archiwum
